Love 2 live & more

Το μεταλλείο ξέρασε το ρατσισμό μας

Στην κοινωνία που ζούμε, έχουμε την κακή συνήθεια να υποτιμάμε το κάθε διαφορετικό, να το θεωρούμε κατώτερο, ακόμα και τους ανθρώπους. Παράδειγμα αυτού, το φρικιαστικό έγκλημα που κλονίζει την κοινωνία μας τις τελευταίες μέρες. Γυναίκες οι οποίες εξαφανίστηκαν εδώ και σχεδόν ένα χρόνο αλλά κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτές, απλά και μόνο επειδή είναι “Φιλιππινέζες”. Άνθρωποι οι οποίοι έρχονται στην χώρα μας για ένα καλύτερο αύριο, για ένα κομμάτι ψωμί. Αντ’ αυτού, χάνουν την ζωή τους από τις απάνθρωπες ορέξεις ενός κτήνους.

Εξαφανίστηκαν εδώ και καιρό. Αυτονόητο στα μυαλά κάποιων, ήταν ότι απλά έφυγαν από τη χώρα, πήγαν κατεχόμενα και άλλα. Καμιά έρευνα δεν διεξήχθηκε για το που πήγαν. Βλέπετε, δεν ήταν “σοβαρή υπόθεση”, “έτσι κάνουν όλες”, “είναι Φιλιππινέζες”, ποιος να ασχοληθεί μαζί τους. Έλα όμως που δεν έφυγαν και ο λοχαγός, “υπόδειγμα της κοινωνίας”, εξάντλησε κάθε είδους απανθρωπιάς. Δημιούργησε ένα υγρό τάφο από τον οποίο μαζί με τα πτώματα των άτυχων αυτών γυναικών, αναδύονται μαζί και τα δικά μας ρατσιστικά, απαίσια ιδεώδη. Πρωτοφανής υπόθεση για τα δεδομένα του νησιού μας.

Εν έτει 2019, είναι λυπηρό να αποδεικνύεται ότι η χώρα μας, είναι μια από τις πιο οπισθοδρομικές και απάνθρωπες κοινωνίες, κρίνοντας τους ανθρώπους από το χρώμα που έχει το δέρμα τους και την καταγωγή τους.

ΝΙΩΘΩ ΝΤΡΟΠΗ. Ντροπή, όχι μόνο για αυτό το κτήνος, που αποτελεί κομμάτι της κοινωνίας μας, αλλά και για όλους τους άλλους τους οποίους ταυτίζονται με τις δικές του αντιλήψεις. Νιώθω ακόμη ντροπή, για την αμέλεια με την οποία χειρίστηκε το όλο θέμα η Κυπριακή Αστυνομία, που πιθανόν να επέτρεψε σε αυτόν τον εγκληματία να διαπράξει κι άλλους φόνους.

Ποτέ δεν κατάλαβα και ποτέ δεν θα καταλάβω τι καλύτερο έχουμε εμείς από αυτούς τους ανθρώπους. Γιατί να πιστεύω πως είμαι ανώτερος από κάτι που απλά από τύχη δεν είμαι.